La douce France...

(uit de nieuwsbrief van oktober 2026)

Wat een leven leiden we hier. Het landschap, de zon, leuke mensen, zalig eten, het goede leven. Dat is waar we het voor doen.

Heeft dit leven dan geen enkele keerzijde? 

Zeker wel. Wat vaak over het hoofd gezien wordt is dat er ( in ons geval van het geen pensionado zijn) heel hard gewerkt wordt. Ook gaan hier verdrietige gebeurtenissen niet je deur voorbij. Een sterfgeval van een 58 jarige man. Van de één op de andere dag. Bruisend van het leven. Een relatief jonge vriendschap. Maar toch.... dat kwam wel binnen. Berichten van vrienden en vriendinnen in Nederland die ons bereiken over ernstig ziek zijn. Het dus niet "even" langs kunnen gaan. Het vreselijke nieuws all over the world. Het logge overheids systeem, de taal barrière, artsen en specialisten die moeilijk te bereiken zijn en soms maanden wachttijden. Het gemis van oude vrienden met hun gebabbel en onze gedeelde geschiedenis die ver terug gaat.

En het belangrijkste van alles: de kinderen en hun gezin en Peters moeder. Tuurlijk zijn we realistisch genoeg dat als we in Nederland zouden wonen we ook niet wekelijks op de stoep staan. Maar iedere keer terug rijdend van Nederland naar ons huis in Frankrijk is even los scheuren van de familie. Het gemis is dan fysiek voelbaar.

Gelukkig wint de realiteit weer als het bord Lille/Parijs  in zicht komt. Maar toch.....

We zijn inmiddels aardig ingeburgerd. Spreken enigszins de taal.  Wel met veel hobbels en barstens vol fouten, maar we komen er wel. ( verstaan is een ander verhaal).

Peter werkt dagelijks remote, zoals dat heet, vanuit huis en samen onderhouden we  het domaine en werk ik in mijn atelier. We hebben veel mensen leren kennen. Toegegeven, tot nu toe meer Nederlanders dan Fransen, maar wij vinden dat heel oké. We doen ons best. Het kunstgebeuren wint langzaam terrein. Eerst ben je toch maar een vreemde snoeshaan die op die heuvel woont maar langzaam maar zeker ben je toch minder vreemd en begin je er een beetje bij te horen. Een beetje....

Ook heb ik inmiddels fijne kunstvrienden om me heen, waar ik heerlijk mee kan sparren. Dat was echt aanvankelijk een gemis. De kunstvoeding.

We zijn verschillende keren naar Parijs geweest naar mooie exposities en dat helpt mee.

Het was heerlijk om de grote expositie "Dans les Collines II" met mijn kunst vrienden vorm te geven. Inmiddels begins het echt een evenement te worden.  Het leven hier voor ons is heerlijk. Geen dag nemen we het bijzondere mooie uitgestorven landschap voor lief. We voelen ons bevoorrecht. Soms moet je jezelf echt even knijpen. ja het is echt waar. Wij wonen hier.

Maar wat keken we weer uit naar de komst van onze kinderen en kleinkinderen afgelopen zomer. Dat is de mooiste happening van het jaar. Een week knuffelen, spelen, verwennen, samenzijn en lekker koken. Domaine Lavau delen met onze lieverds maakt gelukkig.